W 1952 powołany przez komunistyczny rząd w skład pierwszego prezydium PAN, był członkiem prezydium PAN do 1968 i ponownie w latach 1978–1980, członkiem kilku komitetów PAN, w tym przewodniczącym Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju (1958–1980) i Komitetu ds. Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego (1953–1961), a następnie przewodniczącym Rady Naukowej Zakładu Badań Naukowych GOP w Zabrzu. Był ekspertem z dziedziny planowania przestrzennego, powołany do Państwowej Rady Gospodarki Przestrzennej przy Komisji Planowania przy Radzie Ministrów.
W 1954 mianowany profesorem zwyczajnym.
Uczestniczył w pracach nad zagospodarowaniem przestrzennym kraju, jego gospodarki, transportu i wariantami podziału administracyjnego. Zajmował się geografią przemysłu,tj. strukturą przestrzenną i zmianami przemysłu i zagospodarowania przestrzennego w czasie, rozwojem aglomeracji miejsko-przemysłowych, a także regionalizacją ekonomiczną Polski i świata. Występował przeciwko trasie szerokotorowej Linii Hutniczo-Siarkowej prowadzonej przez Roztoczański Park Narodowy i lokalizacji zapory na Dunajcu, sprzeciwiał się lokalizacji Huty Katowice. Kierował pracami nad Atlasem przemysłu Polski, był członkiem komitetu redakcyjnego Wielkiego atlasu świata i współtwórcą Narodowego atlasu Polski oraz koncepcji Atlasu zasobów, walorów i zagrożeń środowiska.