Współczesny kibuc został założony w styczniu 1943 roku przez grupę żydowskich imigrantów z Polski i Niemiec, członków młodzieżowego ruchu syjonistycznego HaNoar HaOved VeHaLomed. Pierwotnie nazywał się on Ramim (hebr. רמים). W 1964 roku zmieniono nazwę na obecną. Mieszkańcy kibucu żyli w bardzo trudnych warunkach. Ziemie były skaliste i nieurodzajne. Brakowało źródeł wody, a całą woda pochodziła z cystern na deszczówkę. W 1944 wybudowano pierwszy dom. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej kibuc był przez pewien czas odcięty od reszty społeczności żydowskiej i jego mieszkańcy odparli kilka arabskich ataków. W okresie tym ewakuowano stąd dzieci i kobiety. Do Manary można było dojechać jedynie drogą z kibucu Kefar Giladi, a i ta droga była przerwana w arabskiej wiosce Hunin. Wioska została silnie ufortyfikowana i stanowiła część pierścienia granicznych fortyfikacji al-Nabi Jusza-Jiftach-Menara-Misgaw Am, który miał chronić Górną Galileę przed oderwaniem od Izraela. W nocy z 21 na 22 października siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły ufortyfikowane pozycje obronne na pobliskiej górze Har Szina’an (wysokość 902 metrów n.p.m.). W odpowiedzi Izraelczycy przeprowadzili operację „Ja’el” (22-23 października), która zakończyła się niepowodzeniem.