W 1710 roku Addison wydał pięć numerów periodyku „Whig Examiner”. Tytuł powstał w kontrze do gazety „The Examiner”, prowadzonej przez Jonathana Swifta i popierającej frakcje torysów. „Whig Examiner” pojawił się w czasie wyborów do parlamentu, w wyniku których Addison stał się po raz kolejny posłem. Pozycja ukazywała się przez kolejne cztery lata, do 1714 roku.
Addison wykorzystywał tę fikcję literacką, by subtelnie wpływać na czytelników, unikając moralizatorskiego tonu, a jednocześnie kształtując normy etyczne, wzorce zachowań oraz preferencje literackie. Promował umiar, harmonię między pracą a rozrywką, zgodę społeczną, współdziałanie partii politycznych oraz tolerancję. W swoich refleksjach starał się godzić mieszczańską obyczajowość z tradycją rycerską, łącząc elementy hedonizmu epoki Restauracji z purytańską surowością.
Jako twórca nawiązywał do klarowności i elegancji neoklasycyzmu, nie popadając w sztuczność. Jego eseje wyróżniały się lekkością stylu, wdziękiem i humorem, często przybierającym formę łagodnej ironii lub satyry. Największe uznanie zdobył dramatem Cato (1713), który osiągnął znaczną popularność zarówno w Anglii, jak i w Europie, ze względu na dostrzegane aluzje polityczne.