ponownie w 1714 jako periodyk), które odegrały znaczącą rolę w kształtowaniu gustów czytelniczych i opinii publicznej angielskich klas średnich. Pisma te były jednymi z pierwszych prób systematycznego oddziaływania prasy na postawy społeczne. Pierwszy numer „The Spectator” ukazał się 1 marca 1711, ostatni 23 października 1712. W tym czasie ukazało się 517 numerów. Nakład sięgał 3000 egzemplarzy i docierał nawet do Ameryki. The Spectator nie miał charakteru informacyjnego; poszczególne wydania poświęcano zagadnieniom obyczajowym i kulturowym. Spośród 555 zamieszczonych tam esejów Addison jest autorem 274. W ramach obu periodyków Addison i Steele wprowadzili fikcyjną instytucję – klub Spectatora, będący literacką miniaturą społeczeństwa angielskiego. Jego członkowie – m.in. ziemianin Sir Roger de Coverley, emerytowany oficer, kupiec, prawnik, modny młodzieniec oraz duchowny – mieli reprezentować różne grupy społeczne. Sam Spectator, kreowany jako idealny dżentelmen, stawał się ustami autora, komentując sprawy życia codziennego, relacje rodzinne, obywatelskie obowiązki i kwestie obyczajowe.