Fundusze na tak rozbudowaną działalność czerpał od różnych instytucji i towarzystw rosyjskich (przede wszystkim z Funduszu Wielkiej Księżnej Tatiany) oraz od rządu rosyjskiego.
W trakcie wycofywania się wojsk i administracji rosyjskiej z Królestwa Polskiego w sierpniu 1915 roku Komitety Obywatelskie tworzyły Straże Obywatelskie i Sądy Obywatelskie, przygotowując się do objęcia władzy administracyjno-gospodarczej po wycofaniu się Rosjan. Zjawisko to było tolerowane przez wojska państwa centralnych i tworzoną przez nie administrację okupacyjną do końca lata 1915 roku. W tym okresie przeprowadzono rekonstrukcję personalną władz Centralnego Komitetu Obywatelskiego gdyż wielu jej czołowych działaczy wyjechało do Rosji (tworząc tam niebawem Centralny Komitet Obywatelski Królestwa Polskiego w Rosji), 5 sierpnia 1915 nowym prezesem CKO został Zdzisław Lubomirski zaś wiceprezesem Zygmunt Chrzanowski. Jednak niemieckie władze okupacyjne nie zamierzały przedłużać działalności CKO i 12 września został on rozwiązany decyzją niemieckiego warszawskiego generalnego gubernatora Hansa Hartwiga von Beselera. W miejsce rozwiązanego CKO powstały nowe centralne instytucje samopomocowe, ale już oddzielne dla obu okupacji. 13 listopada 1915 r.