Uzgodnili, że prowincja powinna uzyskać status taki, jak kantony w Federacji Szwajcarskiej. Po zakończeniu wojny O. Mordrel z pomocą tajnej grupy stworzonej przez J. Doriota przedostał się do Brazylii, stamtąd do Argentyny, zaś ostatecznie zamieszkał we frankistowskiej Hiszpanii. We Francji w czerwcu 1946 r. został zaocznie skazany na karę śmierci. Pomimo tego pod pseudonimem „Brython” przesyłał swoje artykuły do magazynu „Ar Vro”. W 1972 r. powrócił do ojczyzny. Pod pseudonimem „Otto Mohr” pisał artykuły dla pisma „La Bretagne Réelle”. Był też autorem kilku książek. Na pocz. lat 80. związał się ze skrajną prawicą. Współzakładał organizację Kelc'h Maksen Wledig. Działał w Groupement de recherche et d’études sur la civilisation européenne kierowanej przez Alaina de Benoista. Pomimo tego w wyborach prezydenckich w 1981 r. poparł kandydata socjalistów François Mitterranda.

Syn O. Mordrela André Chelain jest prawicowym rewizjonistą historycznym, stojącym na czele Association bretonne de recherche historique i wydającym pismo „L'Autre Histoire”.