Każda z nich posiada indywidualne rysy twarzy, odmienny strój i fryzurę.
Jest to przykład wizerunku Marii, znanej w ikonografii jako Madonna Miłosierdzia (łac. Mater Misericordiae). Gest ten symbolizuje maryjną pomoc, wstawiennictwo, opiekę i duchową gwarancję bezpieczeństwa. Genezy tego typu należy szukać w średniowiecznym prawie obyczajowym. Kobiety pełniące wysokie funkcje, zarówno w Kościele jak i w środowiskach dworskich, czy wśród innych notabli, otrzymywały przywilej nadawania tzw. płaszcza ochronnego osobom ściganym lub prześladowanym, czy potrzebującym pomocy. Typ ten ma tradycję sięgająca początku XIII stulecia, najpierw był obecny w literaturze teologicznej. Pierwsze wizerunki Marii Miłosierdzia pojawiły się u schyłku XIII w. Rozpowszechniły go ówczesne środowiska zakonne, przede wszystkim cystersi i dominikanie. W okresie gotyku ten typ ikonograficzny był tematem licznych przedstawień służących do prywatnej dewocji.