Po zakończeniu II wojny światowej Jellicoe wstąpił do Służby Dyplomatycznej. Początkowo pracował w Londynie, jako trzeci sekretarz ds. polityki niemieckiej. Następnie został trzecim sekretarzem Kancelarii ambasady w Waszyngtonie. 10 września 1951 r. został szefem Kancelarii ambasady w Brukseli. W 1952 r. był przez pewien czas brytyjskim chargé d’affaires. We wrześniu 1953 r. powrócił do Londynu na stanowisko wiceszefa departamentu ds. ZSRR. W styczniu 1956 r. wyjechał do Bagdadu. Służbę Dyplomatyczną opuścił w marcu 1958 r. i rozpoczął pracę jako dyrektor Line Streamers oraz Union Castle Steamship Co., firm należących do rodziny Cayzerów.
Na stanowiskach rządowych Wraz ze śmiercią ojca w 1935 r. George odziedziczył tytuł 2. hrabiego Jellicoe. 25 lipca 1939 r., po ukończeniu 21 roku życia, zasiadł w Izbie Lordów. Przysięgę złożył jednak dopiero 3 grudnia 1957 r. 28 lipca 1958 r. wygłosił swoją pierwszą mowę na forum parlamentu. Dotyczyła ona sytuacji na Bliskim Wschodzie. W październiku tego roku wstąpił do Partii Konserwatywnej. W styczniu 1961 r. został Lordem-in-Waiting oraz rządowym whipem w administracji Macmillana.