Stacja kolejowa powstała w 1926 roku i znajdowała się na północ od moszawu (obecnie nie pozostał po niej żaden ślad). Przez długie lata pełniła ona wyłącznie rolę przystanku osobowego, a podróżni kupowali bilety u konduktora. Kolej umożliwiła rozwój mleczarstwa i ułatwiła dostawy oraz sprzedaż mleka kupcom w Hajfie. Tutejsza stacja kolejowa podnosiła rangę moszawu i zwiększała jego atrakcyjność. W 1937 roku przygotowano nowe miejsca pod budowę domów i starano się zachęcić imigrantów do osiedlenia w osadzie. Staranie te zakończyły się niepowodzeniem, gdyż napięte wewnętrzne stosunki zniechęcały potencjalnych osadników do przyłączenia się. Podczas arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939) moszaw był kilkakrotnie atakowany, a okoliczne pola podpalane. Poszukując skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że moszaw Kefar Baruch miał znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Palestynie. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły pobliskie wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w regionie.