Żydowski Fundusz Narodowy przygotował dokładny plan założenia moszawu Kefar Baruch. Został on zasiedlony przez trzy grupy osadników: grupę 60 rodzin z Rumunii, grupę orientalnych osadników (20 rodzin z Bułgarii, Kurdystanu i Kaukazu) oraz grupę 20 rodzin klasy średniej, które miały być siłą napędową rozwoju osady. W rezultacie osada podzieliła się na dwie odrębne części. Po stronie północnej mieszkała grupa rumuńska, a po stronie południowej grupa orientalna. W maju 1927 roku w moszawie mieszkało w sumie 27 rodzin Żydów sefardyjskich. Nie udało się sprowadzić do osady żadnej rodziny z klasy średniej. Początkowo obie grupy funkcjonowały oddzielnie, ale w 1930 roku udało się przeprowadzić ich konsolidację. W tych pierwszych latach, pionierzy mieszkali w namiotach, a wodę sprowadzano ze źródeł odległych o kilka kilometrów. Osadnicy ciężko pracowali przy osuszaniu okolicznych bagien, które przekształcono w pola uprawne. Przy tym wszystkim sytuacja grupy rumuńskiej była lepsza dzięki pomocy nadchodzącej od społeczności żydowskiej w Rumunii. Aby ułatwić rozwój gospodarczy moszawu, przekonano brytyjskie władze mandatowe do pomysłu utworzenia nowej stacji kolejowej Kefar Baruch na linii kolejowej Doliny. Była ona łącznikiem miasta portowego Hajfa z linią Kolei Hidżaskiej, która łączyła Damaszek z Medyną.