Latem 1951 roku do kibucu przyjechała grupa 70 imigrantów z młodzieżowego ruchu syjonistycznego Gordonia z Argentyny (rok wcześniej przeszli oni szkolenie w kibucu Ginnegar). Ich przyjazd pogłębił trudności gospodarcze i społeczne. Poszukując rozwiązania tych kłopotów, kibucowi przyznano dodatkowe grunty oraz zasoby, jednak podstawowe problemy egzystencjalne nie zostały rozwiązane. Doszło wówczas do wewnętrznego rozłamu i w 1951 roku utworzono sąsiedni moszaw Bet Zajid (pol. Dom Zajida). W 1953 roku do kibucu przyjechała kolejna grupa młodych imigrantów z Argentyny i Urugwaju, co tylko pogłębiło problemy obu osad. Poszukując trwałego rozwiązania, w 1956 roku zaproponowano utworzenie nowego kibucu na pustyni Negew. W 1957 roku ostatni członkowie opuścili kibuc Giwat Zajid, i w tym samym roku utworzono kibuc Or ha-Ner. Ziemię kibucu Giwat Zajid przekazano do moszawu Bet Zajid. W 1972 roku w dawnych zabudowaniach kibucu utworzono zakład opieki dla osób starszych ze specjalnymi potrzebami – Kefar Rikwa (hebr. כפר תקווה, pol. Wioska Nadziei).
Demografia Większość mieszkańców moszawu jest Żydami, jednak nie wszyscy identyfikują się z judaizmem. Tutejsza populacja jest świecka: