Rodzina zabitego zwróciła się o pomoc do szkoły rolniczej Mikwe Jisra’el, oferując ponad 400 hektarów ziemi w dzierżawę dla absolwentów szkoły, którzy zdecydują się osiedlić i pomóc w utrzymaniu farmy. W ten sposób, w 1940 roku w północnej części farmy rolniczej Szejk Abrika zamieszkała grupa absolwentów szkoły. Żydowski Fundusz Narodowy nie planował wówczas utworzenia w tym miejscu osady rolniczej, dlatego osadnicy cierpieli z powodu trudnych warunków życia i kłopotów finansowych. Ich skargi zwróciły jednak uwagę organizacji syjonistycznych, i jeszcze w tym samym roku utworzono kibuc Giwat Zajid (hebr. גבעות זייד; pol. Wzgórze Zajida), nazwany na cześć Alexandra Zaïda. W styczniu 1942 roku do kibucu dołączyła grupa imigrantów z Rumunii i Polski. W kibucu mieszkali także członkowie rodziny Zaïda. Brak działek pod budowę nowych domów mieszkalnych uniemożliwiał przyjęcie kolejnych członków. W 1943 roku w rejonie stanowiska archeologicznego nekropolii Bet Sze’arim utworzono tymczasowy obóz, w którym zamieszkali imigranci z Brazylii. Kibuc cierpiał jednak na niedostatek ziemi i wody, oraz coraz większe zadłużenie finansowe. Niewielkie gospodarstwo składające się z sadu, upraw warzyw, kurnika i obory bydła, nie było w stanie utrzymać się samodzielnie.