Eponim zespołu Frey wprowadzili do medycyny Higier w 1926 i Bassoe w 1932 roku. W uznaniu innych badaczy stosuje się czasem nazwy zespołu Baillargera, zespołu Frey-Baillargera czy zespołu Dupuy.
Poza tą najważniejszą pracą, Frey publikowała na temat wpływu trucizn roślinnych na zwyrodnienie rdzenia kręgowego, anatomii topograficznej pnia mózgu, stwardnienia zanikowego bocznego (choroby Charcota), przypadków kazuistycznych malformacji naczyniowych rdzenia kręgowego, torbieli trzeciej komory mózgu, guzów stoku, płata czołowego, i guzów retrosplejalnych (zlokalizowanych do tyłu od płata (splenium) ciała modzelowatego). Większość prac napisała sama; cztery razem z profesorem Orzechowskim, jedną, poświęconą dziedzicznym chorobom układu nerwowego, z neuropatologiem Opalskim. Opis synchronicznych malformacji naczyniowych rdzenia jej autorstwa był pierwszym w światowej literaturze.
Wśród prac Łucji Frey brak dysertacji doktorskiej; informacji o takiej pracy nie podają dość kompletne spisy przedwojennych dysertacji Uniwersytetu Warszawskiego Cytat za: Moltrecht, 2004.