Zdecydowana i prosta powinna być granica między białymi piórami pokrycia ogona a kolorowym korpusem. Błędem jest biały klin i białe pióra w okolicach odbytu, oraz nalot podobny do pleśni na klinie. Pozostałe upierzenie, a więc głowa (z wyjątkiem małego czółka, wielkości fasolki), szyja, piersi, skrzydła, brzuch i plecy są kolorowe. Ze względu na występowanie u białogonów białej, niewielkiej łyski na głowie, dotykającej dzioba, ale nie szerszej niż woskówki, niełatwe jest osiągnięcie właściwego koloru dzioba. Dużym błędem jest jasna górna część dzioba u niebieskich i czarnych, oraz dziób z ciemniejszym nalotem u czerwonych i żółtych.
Dotąd znane i hodowane są białogony czarne z białymi pasami lub biało łuskowate. Biało łuskowate występują bez lub z rysunkiem zięby. Również licznie występują niebieskie bez lub z czarnymi albo białymi pasami, a także niebieskie biało łuskowate, niebieskie grochowe, niebieskopłowe bez lub z czarnymi albo białymi pasami, niebieskopłowe biało łuskowate, grochowe niebieskopłowe, czerwone, żółte i miedziane. Wszystkie kolory powinny być czyste i zdecydowane.