Regionalne rasy uformowały się znacznie później.
Budowa Saksoński białogon jest gołębiem typu polnego; gołębiem silnym, o niskiej postawie, zawsze gładkogłowym, za to o mocno upierzonych nogach. Łapcie tworzą dobrze wypełniony piórami półokrąg. Za krótkie łapcie oraz braki w upierzeniu łapci uważa się za duży błąd. Bogate w pióra łapcie sprawiają wrażenie, że ma się do czynienia z gołębiem niezbyt dużym, ale za to krępym, pewnie stojącym na podłodze lub miejscu swojego odpoczynku. Słabą budowę uznaje się za dużą wadę.
Jak u wszystkich gołębi saksońskich, głowa białogona jest okrągła, lecz nieco podłużna, a dziób średniej wielkości z niewielkimi nosówkami, biało przypudrowanymi. Czoło powinno być dobrze wysklepione. Płaskie i mało wysklepione czoło jest cechą dyskwalifikującą. Centralnie osadzone w głowie oczy u gołębi czarnych, niebieskich, niebieskopłowych, grochowych niebieskopłowych oraz miedzianych są ciemne, u czerwonych i żółtych zaś od pomarańczowych do żółtych. W miedzianej odmianie dopuszcza się szaroczarny kolor oczu. Wokół oczu u wszystkich odmian białogonów saksońskich powinna być wąska brew, u czerwonych i żółtych od bladej do czerwonej, u pozostałych odmian barwnych ciemna. Dopuszcza się pewne odstępstwo u odmiany miedzianej. Jasna brew u niej nie jest uznawana za wadę.