W 2006 roku kibuc znalazł się w głębokim kryzysie finansowym. Poszukując rozwiązania problemów powołano specjalistę ekonomii do zbadania stanu gospodarczego kibucu. W dniu 17 lipca 2006 roku opublikowano raport, który zalecał przyjęcie w ciągu roku większej liczby członków. Raport wskazywał, że pomiędzy członkami kibucu a grupą młodzieży utrzymuje się bardzo trudna sytuacja społeczna, która uniemożliwia współdziałanie w ramach jednego kibucu. W rezultacie kibuc posiadał zadłużenie w wysokości 20 mln ILS, które powiększało się z prędkością około 1 mln ILS rocznie. Głównym wierzycielem była Agencja Żydowska. W świetle raportu zalecono powołanie likwidatora kibucu, który miał przygotować plan jego ratowania – został on powołany w październiku tego samego roku. W dniu 15 lipca 2008 roku członkowie kibucu zażądali od likwidatora wydania decyzji nakazującej grupie młodzieży opuszczenie kibucu. Dążono w ten sposób do odzyskania domów, które mogłyby zostać następnie wystawione na sprzedaż. Członkowie kibucu argumentowali, że grupa młodzieżowa pracuje wyłącznie w dziedzinie edukacji poza kibucem, nie płacąc przy tym czynszu i podatku za zajmowane nieruchomości.