Liczba ta systematycznie malała, aż pod koniec 90. lat XX wieku pozostało tylko 5 rodzin (13 osób) i 45 pustych domów. Każda z tych rodzin gospodarowała na 260 akrach ziemi, a kibuc dodatkowo posiadał stodołę i kurnik. W świetle trudnej sytuacji demograficznej kibucu, Ruch Kibucowy zdecydował się w 1997 roku podjąć działania ratowania Channaton. W latach 2003–2004 do kibucu skierowano dwie grupy pionierów Nachal i jedną starszych członków ruchu Ha-Noar Ha-Oved Ve-ha-Lomed. Ogółem przyjechało 35 uczniów i wychowawców, którzy byli zatrudnieni w tutejszym gospodarstwie. Plan zakładał utworzenie eksperymentalnej społeczności edukacyjnej w regionie. Ten pilotowy ośrodek poszukiwał nowoczesnych metod łączenia pracy i nauki młodzieży w kibucu. Doszło jednak do konfliktu ze starymi mieszkańcami, którzy z powodów ideologicznych nie zaakceptowali nowych przybyszów. W dniu 9 lipca 2004 roku walne zgromadzenie kibucu odrzuciło wniosek o członkostwo 17 osób, które w rezultacie opuściły Channaton.