Nowsze opracowania podają 200 min kontaktowych (typów S 43-55, 541, 558) lub niekontaktowych (typów Seamine 2004 lub PM 90).
thumb|Armata 57 mm Bofors Mk 1 thumb|Mostek „Hämeenmaa” po modernizacji Uzbrojenie artyleryjskie służy jedynie do samoobrony i stanowiły je początkowo dwie pojedyncze armaty przeciwlotnicze 40 mm Bofors o długości lufy L/70 umieszczone w wieżach na pokładzie dziobowym oraz końcu pokładu nadbudówki. Miały szybkostrzelność do 300 strz./min i donośność do 12 km, a strzelały pociskami o masie 0,9 kg. Uzupełniały je cztery armaty przeciwlotnicze 23 mm L/87 produkcji Sako (pochodna ZU-23-2), w dwóch podwójnie sprzężonych stanowiskach, na piętrze nadbudówki na dziobie oraz na nadbudówce rufowej. Po modernizacji zastąpiono wszystkie armaty małokalibrowe przez jedną armatę uniwersalną kalibru 57 mm Bofors Mk 1 L/70 w wieży na pokładzie dziobowym. Ma ona szybkostrzelność do 220 strz./min, donośność do 17 km i strzela pociskami o masie 2,6 kg. Do zwalczania zagrożeń asymetrycznych, uzupełniają ją dwa granatniki automatyczne 40 mm oraz dwa karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm.