Stosunek głosów elektorskich wynosił 303 do 189 na korzyść Trumana.
Najprawdopodobniej najbardziej pamiętanym momentem kampanii prezydenckiej w 1948 roku jest obraz prezydenta Harry’ego Trumana, który – uśmiechnięty od ucha do ucha – pokazuje palcem tytuł w Chicago Tribune głoszący: DEWEY POKONAŁ TRUMANA (ang. DEWEY DEFEATS TRUMAN).
Późniejsze lata W roku 1952 Dewey nie kandydował już na urząd prezydenta, popierając kandydaturę generała Eisenhowera. Odegrał też czołową rolę w nominowaniu senatora Richarda Nixona z Kalifornii jako kandydata na wiceprezydenta. Kiedy Eisenhower rozważał możliwość nieubiegania się o drugą kadencję w 1956, sugerował, iż Dewey powinien być jego następcą, ale negatywna reakcja bossów partyjnych skłoniła go do stanięcia do wyborów.
Dewey popierał globalne zaangażowanie Stanów Zjednoczonych i plan Marshalla. Prezydent Richard Nixon oferował mu swego czasu nominację na sędziego Sądu Najwyższego, ale Dewey odmówił, woląc pozostać na emeryturze politycznej, na jakiej się znajdował od 1955, czyli końca gubernatorskiej kadencji.
Zmarł na atak serca 16 marca 1971 podczas wakacji w Bal Harbour na Florydzie. W roku 1964 Legislatura Stanu Nowy Jork została przemianowana na jego cześć.
Przypisy
Kategoria:Gubernatorzy Nowego Jorku Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1971 Kategoria:Kandydaci Partii Republikańskiej na prezydenta Stanów Zjednoczonych