zob. mapa Ziemie polskie Korony w drugiej połowie XVI w., ..
W czasach I Rzeczypospolitej na Podlasiu miały posiadłości polskie rody magnackie: Braniccy, Kiszkowie, Radziwiłłowie, Jabłonowscy. W latach 1578–1580 największymi właścicielami ziemskimi na Podlasiu byli: wojewoda podlaski Mikołaj Kiszka (569 włók uprawnych), książę słucki Jerzy Olelkowicz (488 włók), starosta żmudzki Jan Kiszka (331 włók), wojewoda nowogródzki Paweł Sapieha (268 włók), marszałek wielki litewski Mikołaj Krzysztof Radziwiłł (173 włóki), starościc piński Jerzy Kurzeniecki (157 włók) czy wojewoda mazowiecki Stanisław Kryski (131 włók).
Miastami królewskimi były: w ziemi bielskiej – Augustów, Bielsk Podlaski, Brańsk, Goniądz, Kleszczele, Knyszyn, Narew, Rajgród, Suraż, Tykocin; w ziemi drohickiej – Drohiczyn, w ziemi mielnickiej Mielnik i Łosice. Własnością szlachecką były: w ziemi bielskiej Boćki i Waniewo, w ziemi drohickiej Ciechanowiec, Miedzna (Międzylesie), Mokobody (Mąkobody), Mordy, Siemiatycze, Sokołów Podlaski, Węgrów, Wysokie Mazowieckie.