Pochówek Pisarza pochowano w Westminster Abbey, z inskrypcją „O Rare Ben Jonson”, co można przetłumaczyć z angielskiego jako „O, wspaniały Benie Jonsonie!”. Istnieje też inna interpretacja, sugerująca grę słów (bardzo modną w literaturze elżbietańskiej) opartą na łacińskim orare (modlić się), a więc ów napis można by przetłumaczyć „Pomódlcie się za Bena Jonsona”, co mogłoby wskazywać na jego powrót na łono katolicyzmu na łożu śmierci. Przerwa pomiędzy oboma wyrazami jest jednak dość wyraźna.
Opinie krytyki Jonsona często porównywano z Shakespeare’em, na korzyść tego drugiego. Twierdzono, iż Jonsonowi brakło poetyckiego wyrazu, nie posiadał też szekspirowskiego daru tworzenia realistycznych postaci w swych dramatach. Jonson jednak nie dążył do pisania w stylu podobnym Shakespeare’owi – przeciwnie, otwarcie go krytykował. Nie znosił popularnego stylu dramatycznego i pragnął go zreformować. Wzorował się na autorach starożytnych, a jego postaciami były typy takie jak u Teofrasta lub w zamierzony sposób ilustrujące starożytną teorię dotyczącą temperamentu, opartą na proporcjach humorów w organizmie. Jonson wykazywał się w swej twórczości bogactwem inwencji i dowcipu, posiadał też silną i wojowniczą osobowość.