Wzięty do indagacji Wulf wydał wspólników, pochwytano ich, osądzono i skończyło się na karze śmieci dla Wulfa i kilku główniejszych współników i rozbiciu całej bandy. Lecz cóż się pokazało przy indagacji! Oto że Żyd ten, któremu Ostaszewski kupił sukna, zbankrutowawszy przyłączył się do tej bandy i z nią rabował, a że Ostaszewskiego miano za kapitalistę, powziął Wulf zamiar zrabowania go w Iwoniczu. Banda nachodziła parę razy na dwór, ale ten Żyd przez wdzięczność nie chciał dopuścić napadu. A gdy trzeci raz chciano koniecznie dopiąć zamiaru, groził bandzie by odstąpiła, bo sam narobi gwałtu i rabować nie da. Wulf, rozgniewany, kazał go za to powiesić pod mostem. Jednakowoż dłuższe bawienie blisko dworu obudziło psy, a wychodzenie ekonoma, nareszcie bliskość dnia, zmusiły bandę opuścić bez łupu dwór iwonicki. I tak 16 złotymi Ostaszewski okupił sobie mienie, a może życie, Żyd zaś wdzięczność swoją przepłacił życiem.