być może południowa Chińska Republika Ludowa. P. pardus fusca – lampart hinduski – subkontynent indyjski, północna Mjanma i południowo-środkowa Chińska Republika Ludowa. P. pardus kotiya – lampart lankijski – Sri Lanka P. pardus melas – lampart jawajski – Jawa P. pardus nimr – lampart arabski – rozproszony od południowego Izraela przez Arabię Saudyjską, Oman i Jemen (prawdopodobnie wymarły w Izraelu i zachodnio-środkowej Arabii Saudyjskiej); historycznie występował wzdłuż większości wybrzeża Półwyspu Arabskiego, w tym Zjednoczonych Emiratach Arabskich. P. pardus orientalis – lampart amurski – Rosyjski Daleki Wschód, Półwysep Koreański i większość Chińskiej Republiki Ludowej. P. pardus tulliana – lampart perski – Turcja, Kaukaz, Turkmenistan, Uzbekistan, Iran, Irak, Afganistan i Pakistan.
Niektóre ujęcia na podstawie badań genetycznych wyróżniają jeszcze dwa podgatunki: P. pardus japonensis – lampart chiński – północne Chiny P. pardus saxicolor – Azja Środkowa
Status P. p. melas i P. p. nimr jest niepewny, ponieważ badania oparte były na bardzo małej ilości próbek. Ponadto uważa się P. p. ciscaucasica za młodszy synonim P. p. saxicolor. Na podstawie analizy morfologicznej niektórzy autorzy uznają jeszcze jeden podgatunkek: P.