Zaraz po pierwszym rozbiorze w 1772 utworzono gubernium we Lwowie, które podlegało gubernatorowi, jako reprezentantowi monarchii w prowincji, bezpośrednio podporządkowanemu Wiedniowi. Pierwszym gubernatorem został hrabia Johann Anton Pergen, bliski współpracownik austriackiego domu panującego. Jego zadaniem było szybkie złączenie nowego kraju więzami administracji. Austria korzystając z małego chaosu w rozgraniczaniu zaboru poszerzyła niewiele ziemie przez siebie zabrane; tym bardziej spieszyło się jej na pełnym przyłączeniu nowej prowincji. Tak więc już w grudniu 1773 podzielono kraj na 6 cyrkułów i 59 okręgów (zwane też dystryktami, niem. Kreisdistricten). Był to nietypowy dla reszty Monarchii dwustopniowy podział.
Szczegółowy podział ułatwił szybkie zhołdowanie Galicji (masowe ceremonie 29 grudnia 1773), ale na dłuższą metę okazał się zbyt drogi w utrzymaniu. Brakowało urzędników i budynków pod biura, wobec czego szybko zmniejszono liczbę okręgów do 19 (14 marca 1775). Delimitacja granicy polsko-austriackiej 9 lutego 1776 doprowadziła do powrotu do Polski Kazimierza, stolicy cyrkułu i Biłgoraja, stolicy okręgu, co wymusiło zmiany ich stolic. 22 marca 1782 zrezygnowano z okręgów, podzielono wtedy kraj na 18 cyrkułów, który to podział ostał się prawie bez zmian do lat sześćdziesiątych XIX wieku.