Podział ten utrzymały w latach 1926–1939 Polskie Koleje Państwowe.

Niemal przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego usuwano skutki zniszczeń powstałych w czasie I wojny światowej.

II wojna światowa Po wybuchu II wojny światowej Niemcy realizowali rabunkową eksploatację linii, a polski tabor był wywożony w głąb III Rzeszy. Zmiana podejścia okupacyjnej Dyrekcji Kolei Wschodniej (Gedob) nastąpiła w 1943 roku, wraz z odbudową zrabowanego prawie 30 lat wcześniej drugiego toru. Ze względu na sytuację na froncie, odbyło się to jedynie na odcinku Bystrzyca – Lublin.

W 1944 roku drugi tor został rozebrany przez wkraczającą Armię Czerwoną i wywieziony wraz z pozostałym taborem w głąb ZSRR. Linia została ponownie przejęta przez państwo polskie, po wyzwoleniu 23 czerwca Lubelskiego Węzła Kolejowego oraz Łukowskiego Węzła Kolejowego w dniu 31 lipca 1944 roku.

Lata 1945–2000 Po wojnie, wychodząc naprzeciw rosnącym potrzebom przewozowym wybudowano nowe stacje i przystanki osobowe w Jaskach, Lisiowólce, Szczekarkowie, Wandzinie i Ciecierzynie.

1945–50 Decyzją władz kolejowych siedzibę reaktywowanej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych (DOKP) przeniesiono z Radomia do Lublina.