Ijmuiden, lecz IJmuiden.
Powstanie i użycie Swoje pochodzenie ma ten znak prawdopodobnie w podwójnym „I”, dla lepszej rozróżnialności znaków, drugie „I” było później nieco wydłużone. Należy pamiętać, że „i” było wtedy pisane bez kropki („ı”), dlatego kombinacja „ıı” była w piśmie odręcznym graficznie podobna do „u”. Wiele niderlandzkich maszyn do pisania ma specjalną czcionkę dla ligatury „IJ”. W krzyżówkach zajmuje zawsze jedną kratkę. Te argumenty są z reguły wysuwane, gdy uważa się „IJ” za samodzielną literę. W słownikach i oficjalnych spisach wyrazów („het Groene Boekje”) – jednak nie w niderlandzkich książkach telefonicznych – „IJ” jest sortowane między „ii” a „ik”.
Należy wszakże odróżniać ligaturę „IJ” od dwóch liter „ij” należących do dwóch różnych sylab lub występujących w wyrazach obcych. Tak na przykład termin bijectie oznaczający bijekcję (a dzielony na sylaby: bi-jec-tie) należy stale zapisywać bez użycia ligatury.