Stan taki nie trwał długo, gdyż po wybuchu kolejnego tzw. "powstania kuruców" – czyli powstania Franciszka II Rakoczego – w 1705 r. znowu wrócił do ewangelików. Po upadku tego powstania, na mocy zarządzenia z 25 czerwca 1711 r. ewangelicy musieli jednak znowu oddać świątynię jezuitom, sami zaś uzyskali prawo budowy nowej świątyni poza murami miasta.
Gdy 21 lipca 1773 r. papież Klemens XIV w brewe Dominus ac Redemptor ogłosił kasatę Towarzystwa Jezusowego budowla przeszła na własność państwa. Powrócił do ewangelików drogą kupna, po wylicytowaniu za 6000 złotych, 24 listopada 1784 roku. Oba zbory ewangelickie (w tym czasie łącznie 2606 wiernych) – słowacki i niemiecki (później niemiecko-węgierski) – używały go wspólnie. W następnych latach budowla dwukrotnie ucierpiała w pożarach: w 1788 r. (spłonęły dach i wieża) oraz w 1913 r. (zniszczeniu uległo również wyposażenie).
Architektura Masywna, murowana budowla w stylu późnorenesansowym, trójnawowa, o nieco węższym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium, usytuowana w osi północ-południe, tuż na północ od kościoła św. Mikołaja.