Okręty miały siłownię w układzie liniowym (od dziobu: dwie kotłownie i maszynownia), bardziej podatnym na uszkodzenia bojowe, podobnie jak inne brytyjskie niszczyciele.
Uzbrojenie Niszczyciele typów L/M miały silne uzbrojenie artyleryjskie, składające się z 6 dział kalibru 120 mm Mk XI w dwudziałowych wieżach Mk XX (określanych też w literaturze jako zakryte podstawy, gdyż nie zajmowały miejsca pod pokładem). Stanowiska dział umieszczone były na pokładzie dziobowym (oznaczenie A) i nadbudówce dziobowej (B) oraz na niewielkiej nadbudówce rufowej (X), tak samo jak w typach J/K/N. Działa były nowej konstrukcji, o większej długości lufy niż w poprzednich brytyjskich niszczycielach (L/50) i większym kącie podniesienia (był to jedyny typ okrętów uzbrojonych w te działa). Strzelały też cięższymi pociskami, przez co były bardziej skuteczne w zwalczaniu celów nawodnych i naziemnych. Mimo określenia jako uniwersalne, nie były one jednak dobrze dostosowane do ognia przeciwlotniczego z uwagi na maksymalny kąt podniesienia, który wynosił jedynie 50°. Amunicja była dostarczana spod pokładu przez donośnik umieszczony w osi wieży, co pociągało za sobą, z uwagi na zastosowanie ładowania ręcznego, charakterystyczny szeroki rozstaw dział w wieży. Masa jednej wieży wynosiła 34 t (o 8 ton więcej niż podstaw dwudziałowych w typie J/K/N).