Na mocy pokoju praskiego w 1635 przeszło do Saksonii, trafiając w efekcie pod panowanie królów Polski Augusta II i Augusta III w latach 1697–1763, a po kongresie wiedeńskim w 1815 zostało zajęte przez Prusy, by zostać z nimi częścią Niemiec w 1871. Już w 1816 roku Luckau stało się siedzibą powiatu. Przez miasto prowadziła jedna z głównych dróg ucieczki powstańców listopadowych z Polski na Wielką Emigrację.
W czasie II wojny światowej znajdowało się tu niemieckie nazistowskie więzienie, któremu podlegało kilka obozów pracy przymusowej w regionie. Po II wojnie światowej miasto weszło w skład radzieckiej strefy okupacyjnej, a od 1949 do 1990 należało do NRD i było miastem powiatowym w okręgu Chociebuż. W 1993 roku miasto straciło status miasta powiatowego na rzecz Lubina w nowo powstałym powiecie Dahme-Spreewald. Szczególnie w wyniku reform administracyjnych w latach 90. i 2000. rozszerzono teren miasta o znaczną liczbę okolicznych wsi.
Zabytki Luckau należy do miast brandenburskich z historycznym centrum (Städte mit historischen Stadtkernen). Stare miasto w Luckau zostało w dużej mierze oszczędzone od wojny i innych zniszczeń w ciągu ostatnich kilku stuleci i charakteryzuje się dobrze zachowaną zabytkową zabudową z XVII do XX wieku.