W 1919 r. zgłosił się jako ochotnik do oddziałów artylerii Wojska Polskiego w Przemyślu i wyruszył na front polsko-ukraiński, a następnie wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku w stopniu porucznika w swoim macierzystym 4 pułku artylerii polowej (od 1931 – 4 pułku artylerii lekkiej) w Inowrocławiu. W 1924 awansowany do stopnia kapitana.

W 1936 przeniósł się do pracy w Policji Państwowej, do Komendy Głównej PP w Warszawie w randze nadkomisarza (majora). Pracował w referacie wojskowym tejże Komendy.

Po wybuchu II wojny światowej objęty został ewakuacją urzędów centralnych. Następnie, po wkroczeniu na tereny wschodnie wojsk sowieckich, znalazł się na emigracji w Rumunii. Usiłował przedostać się do Armii Polskiej do Francji, ale bezskutecznie. W rezultacie w 1941 r. z chwilą, kiedy Rumunia stała się satelitą III Rzeszy, został wraz z przebywającymi tam jeszcze wojskowymi przewieziony przez Niemców do obozu jenieckiego Oflag VI E w Dorsten k. Dortmundu.