Instrument umieszczono na niebie po śmierci artysty, na pamiątkę jego gry, którą wzruszał i zapewniał spokój i harmonię w przyrodzie. Muzy miały zanieść szczątki rozszarpanego ciała Orfeusza pod górę Olimp, lirę zaś zaniosły do gwiazd.
Arabscy astronomowie widzieli w tym miejscu orła lub sępa. W dawnych atlasach nieba zamieszczano figuralne wizerunki gwiazdozbiorów wkomponowane w gwiazdy. Na jednej z kart atlasu Firmamentum Sobiescianum Jana Heweliusza gwiazdozbiór Lutni jest przedstawiony w postaci orła trzymającego w szponach lirę. Orzeł nawiązuje do staroarabskiej nazwy całej konstelacji oraz jej najjaśniejszej gwiazdy – Wegi.
Gwiazdy Lutni Charakterystyczny równoległobok gwiazd tworzy kształt ramy niebiańskiego instrumentu. Z gwiazd, które będą w przyszłości wskazywały biegun północny, Wega – Alfa (α) Lutni o wielkości 0,03, jest zdecydowanie najjaśniejsza (piąta co do jasności na nocnym niebie). Pozostałe cztery gwiazdy, tworzące charakterystyczny trapez, należą do trzeciej i czwartej wielkości gwiazdowej. Są to kolejno: Gamma, Beta, Delta i Zeta Lyrae. Lekko niebieskawa dla nieuzbrojonego oka, około 40 razy jaśniejsza od Słońca, i jednocześnie jedna z najbliższych Układowi Słonecznemu, Wega („Spadający Sęp”), tworząca wraz z Altairem z Orła oraz Denebem z Łabędzia typową formację nieba letniego – trójkąt letni.