użył współrzędnych biegunowych, aby wyznaczyć pole obszaru ograniczonego pierwszym „obrotem” spirali Archimedesa. W 1647 Grégoire de Saint-Vincent opublikował pracę, w której używał współrzędnych biegunowych i twierdził, że znał tę metodę już w 1625. W 1658 Blaise Pascal używał układu biegunowego do wyznaczenia długości łuków krzywych. W 1661 James Gregory, szkocki matematyk, użył podobnej metody. Isaac NewtonNewton: The Method of Fluxions. Londyn 1736. (Napisane w 1671). dyskutował różne układy współrzędnych, m.in. używał układu biegunowego. Jakob Bernoulli używał tego układu w badaniach krzywizny pewnych krzywych. Uważa się go za twórcę biegunowego układu współrzędnych we współczesnej formie.
Według Juliana Coolidge’a (amerykański matematyk i historyk Uniwersytetu Harvarda)Julian Coolidge: The Origin of Polar Coordinates. „The American Mathematical Monthly” 59 (1952), s. 78–85.