Powodują ją: SIAD niedobór glikokortykosteroidów ciężki i długo trwający wysiłek fizyczny polidypsja pierwotna długotrwała dieta niskosodowa niedoczynność tarczycy nadmierna wrażliwość na wazopresynę mutacja aktywująca receptora V2 lub akwaporyny 2 hiponatremię hipotoniczną z hiperwolemią wywołuje: podwyższone uwalnianie wazopresyny, gdy efektywna objętość wewnątrznaczyniowa jest obniżona – przewlekła niewydolność serca, marskość wątroby z wodobrzuszem, obrzęki nerczycowe) picie napojów o niskiej zawartości elektrolitów lub pozajelitowe uzupełnianie płynów, gdy upośledzone jest wydalanie wolnej wody – ostre uszkodzenie nerek, zaawansowana przewlekła choroba nerek
Hiponatremia niehipotoniczna (izotoniczna lub hipertoniczna) Gdy ilość efektywnych osmolitów w osoczu wzrasta, woda z przestrzeni wewnątrzkomórkowej ucieka do pozakomórkowej, powodując hiponatremię z rozcieńczenia. W zależności od stężenia tych związków, osmolalność osocza może pozostawać w normie lub być zwiększona. Najczęściej sprawcą jest ciężka hiperglikemia (wzrost glikemii o każde 5,5 mmol/l ponad 5,5 mmol/l zmniejsza natremię o 2,4 mmol/l).