Pius XI otrzymał projekt encykliki Humani generis unitas 21 stycznia 1939. Po jego zgonie 9 lutego 1939 według relacji kardynała Eugène'a Tisseranta na biurku znaleziono tekst encykliki oraz mowę do biskupów włoskich z okazji dziesiątej rocznicy traktatów laterańskich. Jezuita Walter Abbott twierdził, że projektowi encykliki towarzyszyła nota Domenico Tardiniego informująca, że papież żąda bezzwłocznego przekazania mu tekstu. Ostatnia mowa Piusa XI, upubliczniona w 1959 przez Jana XXIII, oskarżała prasę o wykrzywianie jego słów i negowanie prześladowań w Niemczech połączone z atakami na Watykan za mieszanie się w politykę, a także przestrzegała biskupów przed szpiegami gotowymi donosić dla idei lub dla zaszczytów.
Późniejsze odkrycie wersji tekstu planowanej encykliki i przeprowadzona w latach 60. i 70. seria wywiadów z żyjącymi uczestnikami prac nad dokumentem zdają się potwierdzać niechęć Ledóchowskiego do sformułowania przez Watykan stanowiska krytycznego wobec nazistowskich Niemiec i faszystowskich Włoch. Zapytany o korespondencję Ledóchowskiego w sprawie encykliki jego dawny współpracownik, , stwierdził w liście z 1973, że generał przykładał szczególną wagę do usuwania pism niezwiązanych z pracą zakonu, z których ostatnia partia została zniszczona w czasie wojny z powodu „obecności wrogich władz”.