Niektórzy z nich, zwłaszcza duchowieństwo ukraińskie, poczuli się obrażeni użyciem potocznego chłopskiego języka, ostry sprzeciw budziło też zastosowanie czcionki „grażdanki”, a także „pogańskie” pseudonimy wydawców – Rusłan, Dalibor, Jarosław.
Zawartość Rusałka została napisana prostym językiem ludowym, jakiego Ukraińcy używali we wschodniej części Galicji Wschodniej. Dzięki przede wszystkim swojej fonetyce, ortografii i użyciu czcionki „grażdanki”, została skomponowana w taki sposób, że stanowiła pierwsze dzieło zasługujące na miano „języka literackiego”. Było to novum w piśmiennictwie ukraińskim, które znacząco zaważyło na późniejszy dalszy rozwój i kształtowanie się literatury ukraińskiej.
Na początku almanachu liczącego zaledwie 135 stron znajduje się spis najbardziej ważnych dla języka ukraińskiego w owym czasie publikacji. Po nim następuje przedmowa Markijana Szaszkewycza.