Weimar Walter Gropius zasłynął m.in. wzorcową fabryką na wystawie Deutscher Werkbund w Kolonii w 1914 r. Po wojnie reaktywował (16 marca 1919 r.) i zjednoczył w Weimarze szkołę budownictwa – Bauhaus. Twierdził, że wszyscy rzemieślnicy są artystami, jak też wszyscy artyści powinni być dobrymi rzemieślnikami. Nazwa Bauhaus nawiązywała do średniowiecznej Bauhütte, strzechy budowlanej, skupiającej pracowników różnych dziedzin rzemiosła budowlanego. Gropius pragnął, aby adepci Bauhausu pracowali na zasadzie średniowiecznych cechów rzemieślniczych, w których każdy ze współtwórców danego dzieła zachowując swoją indywidualność wnosi wkład w tworzenie jednego, wspólnego dzieła. Kurs wstępny wprowadzający wiedzę o formach, materiałach i kolorach trwał pół roku, uczono też rysunku i komponowania przestrzennego. Początkowo prowadzenie go powierzono , ale ten wdał się z czasem w konflikt ideowy z Gropiusem prowadząc kurs nie według programu Bauhausu, a według swoich przekonań. Dopiero przewodniczący grupy De Stijl Theo van Doesburg pomógł w rozwiązaniu tego konfliktu i skierował uczniów od ekspresjonizmu nauczanego przez Ittena ku konstruktywizmowi. Głównym celem kursu było odrzucenie wiedzy, jaką uczniowie zdobyli wcześniej, ukierunkowanie ich na założenia Bauhausu oraz nauka samodzielnego myślenia i analizy.