Unia początkowo konkurowała z gaullistowskim Zgromadzeniem na rzecz Republiki. Stosunki między tymi ugrupowaniami poprawiły się po wygranej socjalisty François Mitterranda w wyborach prezydenckich w 1981. W okresie kierowania rządem przez lidera RPR, Jacques’a Chiraca, UDF wchodziła w skład jego zaplecza parlamentarnego.
Lata 90. W latach 90. UDF uczestniczyła w rządach Édouarda Balladura i Alaina Juppé. W 1995 wspierała pierwszego z nich w wyborach prezydenckich. Partia stała się zwolennikiem europejskiego federalizmu, aktywnie uczestnicząc w ramach Europejskiej Partii Ludowej. Poglądy poszczególnych jej działaczy pozostawały zróżnicowane, zarówno w sferze politycznej, jak i społecznej.
W 1995 doszło do istotnych zmian w ramach federacji. Na bazie Fédération Nationale des Clubs Perspectives et Réalités Hervé’a de Charette powołano Partię Ludową na rzecz Demokracji Francuskiej (Parti populaire pour la démocratie française). Centrum Demokratów Społecznych i Partia Socjaldemokratyczna w tym samym roku połączyły się w jednolitą Siłę Demokratyczną (Force démocrate). W czerwcu 1997 Partia Republikańska przekształciła się w Demokrację Liberalną z Alainem Madelinem na czele. Już w maju 1998 DL zasilona grupą działaczy PPDF (m.in. Dominique Bussereau, Jean-Pierre Raffarin i inni) opuściła Unię na rzecz Demokracji Francuskiej.