zgubi więc przegłos nad ó, a wymowa zmieni się na o: góra – ale 'na gorje refleks akcentowanego *ę to ě, np. měso (górnołuż. mjaso, pol. mięso)
Od dolnołużyckiego różni się przede wszystkim: zachowaniem ć i dź (dolnołuż. ś i ź), np. ćěgać (dolnołuż. śěgaś, pol. ciągać), dźěk (dolnołuż. źěk) zachowaniem zbitek *pr, *kr i *pr, np. prawy (dolnołuż. pšawy, pol. prawy), kryće (dolnołuż. kšyśe), trawa (dolnołuż. tšawa).
Morfologia Również w obszarze morfologii dialekt slepiański ma swoje osobliwości: 3. osoba liczby mnogiej kończy się w niektórych przypadkach na -aje (por. łużyckie -aja, -aju), np. ludźe spiwaje (ludzie śpiewają).
Leksyka Dialekt slepiański ma wiele słów charakterystycznych tylko dla niego. Oto niektóre z nich: majka (górnołuż. kačka, dolnołuż. kacka, pol. kaczka) gólica (górnołuż. holca, dolnołuż. źowćo, pol. dziewczyna) (te) skót (plurale tantum;