Historia Jako najwcześniejsze przykłady nieświadomie kreowanych sieci czujnikowych można przyjąć już sieci radarów naziemnych do kontroli ruchu powietrznego, zbudowanych przed wybuchem drugiej wojny światowej u wybrzeży Wielkiej Brytanii (Chain Home), lub pierwsze sieci energetyczne zdolne do wykrywania spadku napięcia. Rozwój sieci czujnikowych był na początku napędzany głównie przez przemysł militarny (SOSUS, AWACS). Sieci takie służyły jedynie detekcji obiektów i istotną rolę pełnili w nich ludzie.
Prace nad sieciami czujnikowymi w dzisiejszym rozumieniu tego pojęcia rozpoczęły się około roku 1980 w ramach programu Distributed Sensor Network (DSN), realizowanego w amerykańskiej Agencji Zaawansowanych Obronnych Projektów Badawczych (DARPA). Badano wówczas możliwość stworzenia sieci czujnikowej w oparciu o wczesną wersję internetu, który miał w tamtych czasach około 200 hostów, a węzły sieci musiały być przewożone ciężarówkami. Systemy kontrolno-pomiarowe produkowane przed rokiem 1980 posiadały wyraźnie wydzielony komputer centralny, który wykonywał wszystkie obliczenia i do którego spływały dane z nieinteligentnych czujników. W latach 80., wraz z postępami w elektronice i informatyce, zaczęto stosować w nich proste rozwiązania sieciowe, m.in. w postaci tzw.