Razem z rodziną osiedlił się w Marsylii.

Na stanowisku professeur associé w Laboratorium Chemii Nieorganicznej na wykładał chemię do momentu przejścia na emeryturę w 1979 r. Już w 1969 r. utworzył tam Zakład Chemii Dielektryków, później przemianowany na Zakład Dielektrochemii, brał udział w licznych zjazdach i konferencjach naukowych w Europie i Stanach Zjednoczonych, wygłaszał referaty, kierował przewodami doktoranckimi.

W latach 1979–1987 prowadził wykłady zlecone z chemii na marsylskiej Akademii Medycznej La Timone, kontynuując do 2005 r. prace historyczno-naukowe i popularyzatorskie po polsku i po francusku.

W listopadzie 1989 r. Senat Politechniki Warszawskiej przeprosił go za „poniesione krzywdy” i zaproponował powrót na Politechnikę.

Od 2005 r. mieszkał w Paryżu. 1 sierpnia 2016 r. spoczął na cmentarzu Père-Lachaise.

Praca badawcza Chemia Od czasów studiów zajmował się dielekrochemią (słowo które stworzył w 1975 r., najpierw po francusku): wyznaczaniem stałej dielektrycznej, pomiarami momentów dipolowych z wnioskami dotyczącymi budowy cząsteczek organicznych, badaniami oddziaływań międzycząsteczkowych.