Na końcu wydłużonej, ciemnej mgławicy Barnard 168 widać mgławicę emisyjną Kokon (IC 5146). Jest położona w odległości około 3,3 tysiąca lat świetlnych i świeci dzięki gwiazdom gromady, którą otacza, czyli Collinder 470. Gromada zawiera niewiele ponad 100 gwiazd, z czego zaledwie dwie są możliwe do dostrzeżenia za pomocą amatorskiego teleskopu. Mgławica jest wdzięcznym obiektem dla astrofotografów. Położona jest na granicy z konstelacją Jaszczurki na wschód od M39. Obok jasnego Deneba, kilka stopni na wschód rozciąga się wielka mgławica emisyjna Ameryka Północna (NGC 7000). To właśnie najjaśniejsza gwiazda Łabędzia pobudza ją do świecenia. Swoją nazwę zawdzięcza podobieństwu kształtu do Kontynentu Ameryki Północnej. Rozmiarami przekracza cztery tarcze Księżyca, ale próżno jej szukać na niebie nieuzbrojonym okiem. Całe piękno tej mgławicy widać dopiero na długoczasowych zdjęciach. 10-centymetrowy teleskop pokaże Florydę i Meksyk, które składają się głównie z mgławicowości emisyjnej. Ciemne mgławice tworzą „oceany” otaczające świecący „kontynent”. Bliżej Deneba znajduje się słabsza i mniejsza mgławica, IC 5070, zwana Pelikanem, gdyż przypomina siedzącego z zamkniętym dziobem ptaka. W istocie obie mgławice są jednym obłokiem zjonizowanego wodoru przedzielonego na niebie ciemnym pasmem pyłu.