II. Andante con moto Drugą część rozpoczyna delikatna, jakby marszowa partia solowa oboju; melodia waha się między tonacjami C-dur i a-moll, a temat podejmują smyczki Wkrótce jednak temat znów staje się dramatyczny, sugeruje zagrożenie i konflikt. Odzywają się instrumenty dęte blaszane, a następnie drewniane, co powoduje swoistą zmianę kolorystyczną, jak w drugim ustępie V symfonii Beethovena.
III. Scherzo. Allegro vivace – Trio Trzeci ustęp symfonii to potężne, mroczne Beethovenowskie scherzo. Ma typową budowę ramową, ABA. Temat rozpoczynają instrumenty dęte blaszane i smyczki w niskim rejestrze. Zawiera specyficzny klimat, nietypowy dla "eleganckiej klasycznej symfonii". Trio to bardziej ruchliwa melodia przypominająca Ländlera. Wkrótce powracają reminiscencje symfonii Beethovena
IV. Finale. Allegro vivace Ostatnią część symfonii rozpoczyna fanfara. Wkrótce melodia się rozwija, staje się coraz bardziej uduchowiona i potężna. Kompozytor wykorzystuje całą gamę środków technicznych, m.in. bogatą chromatykę. Następuje wiele modulacji, operuje także całym aparatem orkiestry. Coda finału utrzymana jest w tonacji wyjściowej.
Przypisy
Linki zewnętrzne
"Biografia symfonii" – dokładna analiza i historia powstania
Kategoria:Symfonie Franza Schuberta