sama symfonia jest zainspirowana jego muzyką. Stanowiła inspiracje dla Roberta Schumanna. Wykorzystując technikę dłużyzn melodycznych i bloków brzmieniowych, a także operując płaszczyznami tematyczno-brzmieniowymi, Schubert przetwarza tematy w różnych tonacjach, a każdy temat oddzielony jest motywem kantylenowym puzonu. Dzieło pełne jest dramatyzmu, ale też i tryumfalnych, chóralnych fragmentów.
Problem opusu Początkowo oznaczona przez Deutscha jako dziewiąta symfonia Schuberta. Później często określana jako siódma (w pierwotnej numeracji symfonii kompozytora numer VII pozostawiono pusty, ze względu na przypuszczenia o zaginięciu jednej z symfonii). W aktualnym wydaniu katalogu Deutscha symfonia jest określona jako ósma.
Budowa Dzieło składa się z czterech części (trzech i finału).
I. Andante – Allegro ma non troppo Pierwsza część symfonii zaczyna się ekspansywną, majestatyczną i brawurową partią solową rogu, tworzącą małą formę sonatową (warto wspomnieć, że właśnie w czasach Schuberta wynaleziono róg wentylowy). Do rogu dołączają się z czasem inne instrumenty, tworząc melodię. Tempo przyspiesza, wprowadzając motyw galopu, jednak wkrótce melodia taje się dramatyczna, pojawia się wiele kontrastów kolidujących z fundamentalnym rytmem. Jak w Beethovenowskiej sonacie, powracają fragmenty poprzednich melodii.