Wkrótce do Susato dołączyli inni wydawcy muzyczni: Pierre Phalèse w Leuven (1547) oraz Hubert Waelrant (1554–1555) i Christophe Plantin (1555–1557) w Antwerpii, dzięki czemu Niderlandy stały się regionalnym ośrodkiem wydawniczym dzieł muzycznych. Sam Susato odniósł duży sukces, co umożliwiło mu podjęcie inwestycji w nieruchomości oraz budowę własnego domu Den Cromhorn, gdzie przeniósł w 1551 swoje wydawnictwo (łącznie około roku 1550 posiadał już 4 domy oraz ziemię w północnych Niderlandach). Sukces zawdzięczał w dużej mierze wysoko usytuowanym przyjaciołom i innym znaczącym osobistościom, którym często dedykował swe publikacje.
W latach 1543–1561 Susato wydał 22 księgi chansons (w dwóch seriach), 3 księgi mszy, 19 ksiąg motetów (w dwóch seriach) oraz 11 ksiąg w seriach zatytułowanych Musyck boexken, obejmujących dwie kolekcje niderlandzkich pieśni świeckich, znaną księgę muzyki tanecznej Het derde musyck boexken... alderhande danserye (1551) oraz osiem ksiąg souterliedekens – opracowań psalmów. Jednak ta pozornie krótka lista jest złudna, gdyż wiele z tych wydań było powtarzanych bez zmian, z datą pierwszego wydania na stronie tytułowej.