Ekstrawagancka polityka Isma’ila, za co trudno w pełni obarczać Nubara, zaprowadziła Egipt na krawędź bankructwa i doprowadziła do interwencji Wielkiej Brytanii i Francji. Pod presją Isma’il musiał zgodzić się na powstanie połączonych ministerstw z Nubarem i Charlesem Riversem Wilsonem jako ministrami finansów i markizem de Blignières jako ministrem robót publicznych. Nubar, czując wsparcie Wielkiej Brytanii i Francji, chciał zredukować pozycję Ismai’la do konstytucyjnego monarchy, ale uparty Isma’il poderwał kilka oddziałów armii do puczu przeciw własnemu ministrowi. Brytyjski i francuski rząd, zamiast wesprzeć ministra przeciw kedywowi, zgodziły się na dymisję Nubara, ale gdy za nią poszły dymisje Riversa Wilsona i de Blignièresa zrozumiały, że sytuacja staje się krytyczna, wobec czego wymogły na sułtanie odwołanie Ismai’la i powołanie jego syna Taufika na kedywa (1879). Nubar był poza rządem do 1884.
Koniec kariery W międzyczasie Wielka Brytania postanowiła interweniować zbrojnie – stoczona została bitwa pod Tel-el-Kebir, Arabi Pasza został ukarany, a sir Evelyn Baring (późniejszy lord Cromer) zastąpił sir Edwarda Baldwina Maleta.