W 1845 został pierwszym sekretarzem Ibrahima Paszy, któremu towarzyszył w specjalnej misji do Europy.
Abbas Pasza, następca Ibrahima od 1848, zaangażował Nubara na tych samych warunkach i posłał go w 1850 do Londynu jako swego przedstawiciela w sporze z sułtanem tureckim żądającym by Egipt pozostał w rękach rodziny Muhammada Alego. Misja zakończyła się pełnym sukcesem, za co Nubar mianowany został bejem; w 1853 został posłany z podobnym zadaniem do Wiednia, gdzie przebywał do śmierci Abbasa w lipcu 1854.
Nowy wicekról Egiptu, Sa’id Pasza, natychmiast go zdymisjonował, ale po dwóch latach uczynił zeń swego głównego sekretarza, a następnie powierzył mu pieczę nad całością usług transportowych na szlaku handlowym wiodącym przez Egipt do Indii. Nubar okazał się niezastąpiony przy budowie linii kolejowej z Kairu do Suezu. Po jakimś czasie wrócił do funkcji sekretarza Sa’ida, którą to pozycję utrzymał aż do śmierci władcy w 1863. mały|Popiersie Nubara Paszy w Erywaniu (dzielnica Nubaraszen)