W 1953 r. razem z Marcelem Bleibtreu oraz Michelem Lequenne'em sprzeciwił się w imieniu PCI tezom Michela Pablo o zasadności stosowania entryzmu w partiach komunistycznych. Chociaż do tej pory rzadko udzielał się w kwestiach związanych z działalnością międzynarodową, tym razem stanowczo zaprotestował, uznając, iż działanie razem z komunistami będzie dla trockistów zabójcze. Wokół swojego stanowiska zdołał zgromadzić ponad połowę francuskiej sekcji (ok. 55%).U. Ługowska, A.Grabski, Trockizm. Doktryna i ruch polityczny, Warszawa, TRIO 2003, , s.125, chociaż w odróżnieniu od innych działaczy nie pozostawił żadnych teoretycznych prac poświęconych wydarzeniom. Rozłam we francuskim trockizmie stał się faktem; obydwie konkurencyjne organizacje – drugą kierował dawny mentor Lamberta Pierre Frank – używały nazwy PCIU. Ługowska, A.Grabski, op.cit., s.125. Sojusz Lamberta z Bleibtreu nie przetrwał jednak długo – już w 1954 roku Lambert pod błahym pretekstem doprowadził do jego usunięcia z organizacji i stał się jedynym liderem grupy, która przystąpiła do Międzynarodowego Komitetu IV Międzynarodówki.