W roku 1885 miał zamiar wrócić - na zaproszenie mahdiego - do Sudanu. Muhammad Ahmad, który właśnie zdobył Chartum, wysłał doń - w charakterze ambasadorów - Zin el-Abeddina i Jabara, z którymi Rabih wrócił do Darfuru, proponując mahdiemu spotkanie w Omdurmanie, ale gdy dotarła doń pogłoska, że ma zostać podstępnie zgładzony, zmienił zdanie i wrócił do Czadu.
W 1887 Rabih wkroczył na czele bazingirów do Darfuru zajmując Dar Kouti, ale nie dał rady aguidowi (dowódcy wojsk sułtanatu Ouaddaї) Salamatowi Cherif ed-Dinowi. W 1890 zaatakował muzułmańskiego kacyka Kobura w północnej Ubangi-Szari, usunął go osadzając na jego miejscu swego kuzyna Mohammeda al-Senoussiego, którego uczynił swym wasalem. Przymierze zostało przypieczętowane małżeństwem Khadiji, córki al-Senoussiego z synem Rabiha Fadlallahem. Mohammed i Rabih najechali następnie razem Dar Runga, Kreich, Goula i Banda Ngao.
Sojusz Mohammeda al-Senoussiego z Rabihem niepokoił mocarstwa kolonialne, a zwłaszcza Francję poważnie biorącą pod uwagę przejęcie kontroli nad Afryką Środkową.