Dobrą formę prezentował także w lecie 2001, co pozwoliło mu zająć szóste miejsce w klasyfikacji końcowej ósmej edycji Letniego Grand Prix w skokach. Najlepsze wyniki w Pucharze Świata osiągnął w sezonie 2001/2002, kiedy to zajął to 27. miejsce w klasyfikacji generalnej. Trzynastokrotnie punktował, jednak ani razu nie znalazł się w czołowej dziesiątce. W lutym 2002 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie wspólnie z Primožem Peterką, Robertem Kranjcem i Peterem Žontą wywalczył brązowy medal w konkursie drużynowym. W indywidualnych startach plasował się w trzeciej dziesiątce, lepszy wynik uzyskując na dużej skoczni, gdzie zajął 22. miejsce. Na zakończeniu sezonu w Planicy skoczył 204 m, co jest jego rekordem życiowym.
W sezonie 2002/2003 zajął 33. miejsce w PŚ. Wystąpił tylko w jednym konkursie mistrzostw świata w Val di Fiemme – indywidualnie na normalnej skoczni zajął 35. miejsce. Mistrzostwa te były ostatnią dużą imprezą w jego karierze. W sezonie 2003/2004 wystartował w zaledwie siedmiu konkursach, przy czym tylko dwukrotnie zdobył punkty. Dało mu to 65. miejsce w klasyfikacji generalnej. Od tego momentu startował tylko w Pucharze Kontynentalnym, najlepszy wynik osiągając 15 lutego 2004 w Westby, gdzie zajął szóste miejsce.