Było to bardzo nieefektywne, więc przez następnych kilka lat uwaga twórców skupiona była na utworzeniu automatycznych interfejsów pomiędzy aplikacjami OSS – integracji OSS. Tanie i proste scalenie systemów OSS pozostaje ciągle jednym z głównych celów wielu przedsiębiorstw telekomunikacyjnych.
Historia architektury OSS Dużo pracy nad OSS zostało skoncentrowanej na definiowaniu jego architektury. Wyróżniono cztery kluczowe elementy OSS: procesy – kolejność zdarzeń; dane – informacje które są przetwarzane; aplikacja – komponenty które wprowadzają w życie procesy, by zarządzać danymi; technologia – sposób tworzenia aplikacji.
W latach 90. powstała nowa definicja architektury, opracowana przez ITU-T w postaci modelu TMN. Określono cztery warstwy modelu TMN mające zastosowanie w OSS: warstwa zarządzania (ang. Business Management Level, BML); warstwa usług (ang. Service Management Level, SML); warstwa sieci (ang. Network Management Level, NML); warstwa elementów (ang. Element Management Level, EML). (Istnieje także piąta warstwa, jednakże w standardzie uwzględnia się tylko cztery warstwy).